Neuroacupunctuur is een verzamelterm voor diverse vormen van acupunctuur die ingezet kunnen worden bij de behandeling van neurologische stoornissen en pijnsyndromen. Enkele vormen van neuroacupunctuur zijn de Japanse en de Chinese schedelacupunctuur, segmentale acupunctuur en electroacupunctuur.

Neuroacupunctuur is een vorm van acupunctuur, die specifiek ingezet wordt bij de behandeling van neurologische ziekten en chronische pijn. Neuroacupuncturisten zijn acupuncturisten die zich specifiek toeleggen op de behandeling van patiënten met neurologische stoornissen met uiteenlopende acupunctuurtechnieken.

De meest bekende vorm van neuroacupunctuur is de vorm die door de Japanse anesthesist Yamamoto is ontwikkeld. Hij heeft een atlas gemaakt van punten op de schedel die ingezet kunnen worden bij de behandeling van bijvoorbeeld chronische pijnen en bepaalde vormen van verlammingen. Dit heet schedelacupunctuur, ook wel in het engels ‘scalp acupuncture’ genoemd.

Deze vorm is ontwikkeld door een groep van arts-acupuncturisten in China, die zich bezig hielden met de behandeling van neurologische stoornissen. Zij waren ontevreden over de effecten van de klassieke Chinese acupunctuur bij deze aandoeningen.

De naalden worden bij neuroacupunctuur anders in gebracht dan bij normale acupunctuur, oppervlakkig en over een groter traject, en op specifieke punten die tevens pijngevoelig zijn. Ook kunnen de naalden langer ingehouden worden als bij normale Chinese acupunctuur.

Er is niet veel onderzoek gedaan naar de effectiviteit van de neuroacupunctuur, maar in enkele studies lijkt het alsof de effectiviteit bij de behandeling van pijnen groter is dan de reguliere acupunctuur. Met beeldvormende studies vond men aanwijzingen dat de neuroacupunctuur biologische effecten heeft, bijvoorbeeld de regionale bloeddoorstroming in een aangedane hand bij het zogenaamde schouder-hand syndroom wordt groter.